12 maart
Eindelijk lijkt de fotosite waar de foto's van Tessel en Linde in een digitaalalbum zitten weer storingsvrij. Hoog tijd voor mij om alle achterstallige foto's toe te voegen. Als het goed is heb je een mailtje van foto.com gehad, tenminste als je je hebt aangemeld voor het digitale album. Heb je dat nog niet gedaan, via bovenstaande link kan je dit doen.

11 maart
Tessel komt al in een behoorlijk tempo vooruit met haar getijger. Meestal doet ze op haar gemakje en begint ze te protesteren als haar felbegeerde speeltje te ver weg ligt naar mevrouw haar zin, maar als Linde iets vast heeft dan is ineens niets te ver en komt ze zo vanuit de andere kant van de kamer aangesneld. Meestal gaat het erg vriendschappelijk en worden de speeltjes over en weer terug gepakt. Zo lagen ze laatst half over elkaar heen te stoeien om een speentje, ze hadden erg veel plezier, een genot om naar te kijken. Ook Linde begint los te komen. Dit in de letterlijke zin van het woord. Ook Linde tijgert, maar ze probeert te kruipen, eerst gaan de billen omhoog en daarna gaat ze tijgeren. Ook dit ziet er erg koddig uit. Ook tijgert Linde vaak achteruit, maar dit is meestal niet haar bedoeling.

3 maart
Tessel kan tijgeren! Of tenminste een soort van. Het ziet er reuze schattig uit, ze probeert op alle mogelijke manieren om zich recht vooruit te verplaatsen. Echt iets wat je gezien moet hebben. Nu moet ik het nog proberen te vangen met de videocamera. Met spelen blijft de blokkenkar een feest. De mogelijkheden zijn eindeloos, maar blokjes eruit halen is favoriet.

28 februari
Het is hier in huis reuze gezellig, heel de dag hoor ik (vaak ook door de babyfoon): dadadadadadadada. De meisjes zijn super vrolijk. Gezien de ontwikkeling van de meisjes vond ik het een goed plan om het speelgoed eens kritisch te bekijken. Wat vinden ze nu leuk en wat zijn ze eigenlijk al ontgroeid. Oke dat laatste is eigenlijk nog met niets het geval, wel is het zo dat ze het "moeilijkere" speelgoed interessanter vinden. In de kast die uitpuilt van het speelgoed vond ik een nijntje blokkenkar, hier heb ik het plastic afgehaald en heb hem daarna naast de meisjes op hun speelkleed gezet. Nou het was meteen een succes: blokje voor blokje werd er uit de doos gehaald. Toen ik heel even met iets anders bezig was werd ik door Tessel geroepen, of eigenlijk was het meer een ontstemd geluid dat ik hoorde. En ja hoor Tessel was een beetje boos, de blokjes waren op. Snel wat blokken terug gelegd, die er ook meteen weer werden uitgehaald. Kortom, volgens mij vonden ze het een heel leuk spelletje.

19 februari
Aan tafel met Tessel en Linde is elke keer opnieuw weer een avontuur. Ze vinden het erg leuk om in hun stoel te zitten en kijken nieuwsgierig om zich heen. Alles is reuze interessant en eigenlijk hebben ze het dus veel te druk om te eten. Om de beurt krijgen ze een hapje, meestal gaat dit goed, maar als we echt iets lekkers aan het eten zijn, wordt met name bij Tessel haar geduld teveel op de proef gesteld en laat ze dat ook luid en duidelijk horen. Helaas is het groentehapje bij allebei niet favoriet en zijn we blij als ze samen 1 potje leeg hebben gegeten. Dat ze nog genoeg plek over hebben in hun buikje blijkt wel als het toetje tevoorschijn komt, twee hongerige vogeltjes lijken het dan, hun mondjes gaan wagenwijd open.
Linde was al een aantal dagen niet zo vrolijk als we van haar gewend zijn en we vreesden nog meer tandjes. Er bleek echter iets heel anders aan de hand toen er troep uit haar oortje kwam. Toch maar even naar de dokter: onze super dappere dame bleek een dubbele oorontsteking te hebben. Na 1 dagje medicijnen is ze weer volop aan het brabbelen en vrolijk als vanouds. Natuurlijk moeten we de kuur wel even afmaken, maar dat is helemaal geen straf, het drankje is mierzoet en valt erg goed in de smaak.
Er wordt door beide meisjes sinds kort een heleboel gebrabbeld, Linde zegt mamamamamamamam en Tessel papapapapapapa, door ons natuurlijk vrij vertaald als mama en papa. Ook dadaddadadada en babababababa zitten in hun steeds groter groeiende "woordenschat".

14 februari
Het is echt super om te zien hoe de meisjes iedere dag een beetje meer kunnen. Ze beginnen al echt dingetjes na te doen. Zo heeft Linde echt super veel plezier als we "high five" doen als ze haar handje opsteekt en Tessel begint met haar handjes te bewegen zodra we het liedje "tirantjes tirantjes zo doen Tessels handjes" zingen.
De bedjes zijn inmiddels een standje gezakt, en aan de ontdekkingstochten van de meisjes op het speelkleed te zien is dat zeker niet te vroeg geweest. Tessel kroop steeds naar de filmcamera toe, dus die heeft inmiddels een ander plekje en ook mijn schoenen staan niet meer veilig onder de tafel, Tessel gaat er gewoon mee op pad. Ze rolt, ze draait en ze pakt en dat alles in een razend tempo. Linde begint ook wat ongeduldiger te worden als ze niet bij haar felbegeerde speeltje kan en doet (nog wel tevergeefs) regelmatig een poging tot kruipen.
's avonds voor het slapen gaan nemen we altijd nog even een kijkje bij de meisjes. Het is echt heel vertederend om ze te zien slapen, helemaal vol overgave, zoals alleen babies dat kunnen. Op die momenten smelt je gewoon helemaal...wat zijn ze lief.

7 februari
De dames hebben best een redelijk ritme in hun dag zitten, ze willen iedere dag zo'n beetje op dezelfde tijd eten, spelen en slapen. Linde houdt er echter nog een heel bijzonder ander ritme op na de afgelopen 4 weken. Iedere woensdagavond wordt ze hangerig en krijgt ze rode wangen en koorts, donderdagochtend is ze dan nog een beetje uit haar doen maar is de koorts gezakt en donderdagmiddag heeft ze er een tandje bij. Inmiddels heeft ze zes tanden, en volgens "het boekje" zijn we er nu voor voorlopig vanaf. De eerste keer was ik behoorlijk geschrokken vanwege de hoge koorts, maar de keren daarna herkende ik het gelukkig.
Tessel wil voortaan zelf eten of anders niet. Dat is best lastig aangezien ze de lepel op alle mogelijke manieren, behalve de juiste, in haar mondje stopt. De oplossing bleek gelukkig simpel: Tessel haar eigen lepel en ik daar tussendoor manouvreren met haar hapjes.

4 februari
Vrijdag en vandaag was het erg rustig op het kinderdagverblijf. Zo heeft bijna niemand kunnen zien hoe mooi Tessel en Linde verkleed waren. Gelukkig was opa zaterdag jarig en heeft ook daar alle visite ze kunnen bewonderen. Want ze waren erg schattig. Ze hadden allebei een barbie-roze jurkje aan met een zilveren biesje, echt prinsesjes. Jammer van die snotneusjes, dat maakt het dan weer minder charmant, maar hun lieve glimlach maakte dat ruimschoots goed. Zelf vonden ze de jurkjes ook erg leuk. Tessel en Linde zijn ongelofelijk vrolijke babies (m.u.v. 's avonds). Ze kunnen heel hard lachen, vooral ook tegen elkaar.  Ook Linde heeft ontdekt dat rollen ontzettend leuk is. Dus vanaf nu wordt er dubbel gerold. Linde heeft ook de neiging om te gaan klimmen, ze pakt alles wat ze te pakken kan krijgen dat boven haar hoofdje uitsteekt, zoals de rand van de box, haar ledikant en de onderkant van de salontafel. Heel binnenkort moet het gereedschap weer uit z'n kistje komen om de box en de ledikantjes naar beneden te verstellen. Dit stellen we zo lang mogelijk uit, omdat ik niet zo goed kan bukken, maar het moet natuurlijk wel verantwoord blijven.  Helaas blijft het digitale fotoboek storingen vertonen. Ik ga echt op zoek naar een andere aanbieder. Tot die tijd even geduld nog. Zodra ik de foto's van de carnaval op de computer heb staan zal ik er eentje op de site zetten, zodat jullie ze toch kunnen bewonderen.

29 januari
Het is bijna Carnaval. Eigenlijk had ik bedacht dat de meisjes nog te klein waren om ze te verkleden met carnaval. Omdat er bij het kinderdagverblijf een briefje hing dat de kindjes in de week van carnaval verkleed konden komen begon ik toch te twijfelen. Toen een van de juffen zei: "ze komen toch wel verkleed?" was ik om. Afgelopen weekend begon voor mij de zoektocht naar een leuk pakje voor de meisjes. Omdat ik toch redelijk op de hoogte ben van de winkels waar ze carnavalskleding verkopen had ik gedacht redelijk snel klaar te zijn. Helaas voor mij bleek het tegendeel waar. De leukste pakjes en snuisterijen kwam ik tegen, het meeste ook voor een acceptabele prijs, echter er was een probleem: de kleinste pakjes die ze verkochten waren van 1 tot 2 jaar (vergelijkbaar met maatje 92 vermoed ik). Daar de meisjes amper maatje 74 hebben was dat dus geen optie. Het enige alternatief leek een babyverkleedzakje. Een soort van slaapzakje met een mutsje waardoor ze omgetoverd worden in een bloem. Erg schattig, maar wat mij betreft geen optie, omdat ze het toch een hele dag aan hebben op het Kinderdagverblijf en ze dan erg beperkt worden in hun bewegingsvrijheid en dat vind ik zielig. De zoektocht ging dus door. Na een stuk op 10 winkels begon de moed me toch redelijk in de schoenen te zakken, ze hadden bijna overal nagenoeg dezelfde kleertjes, en als ze al een pakje hadden dat ik leuk vond, was er in heel de winkel maar 1 pakje in hun maat. Ik was niet eens perce op zoek naar hetzelfde, maar wilde ze wel een beetje op elkaar afstemmen. Met nog 3 winkels te gaan en nog maar een sprankje hoop vond ik ineens in een winkel 3 verschillende pakjes. Oke ze waren wel maatje 80, maar wel erg leuk. Nu had ik ineens een luxe probleem. Wat zou ik doen: twee verschillende pakjes die leuk op elkaar waren afgestemd of twee dezelfde pakjes? Na lang wikken en wegen, een telefoontje naar het thuisfront en nog even een bezoekje aan de laatste twee winkels waar ik nog niet geweest was, besloot ik om ze hetzelfde te verkleden. Het pakje waar ze er nog twee van hadden zag er op het oog namelijk helemaal niet zo groot uit en leek me ook het meest comfortabel. Vrijdag gaan ze dus verkleed naar het kinderdagverblijf,  wordt dus vervolgd. Zodra de foto's uitgezocht zijn (want die zullen er vast een heleboel gemaakt worden) zal ik ze toevoegen aan het digitale album. Overigens lijkt het digitale album op dit moment weer storingen te vertonen, hopelijk zijn deze snel opgelost.

27 januari
Tessel lijkt haar flesje een beetje beu te worden. Gelukkig gaat het eten van de gewone hapjes steeds beter en hebben we aan het dagmenu dat eerst alleen bestond uit groentehapje, fruithapje en melk ook een toetje en een halve boterham toegevoegd. Linde vindt haar flesje nog wel prima, maar accepteert ook de verandering zonder protest. Het enige protest wat ik nu tijdens het eten krijg is als lepel naar het mondje van de ander gaat. Tessel en Linde krijgen ook steeds meer tandjes, of eigenlijk randjes. Alleen de tandjes in de onderkaak mogen echt naam hebben , die zijn al behoorlijk groot. Maar ook in de bovenkaak zijn er bij Linde 3 tandjes door en bij Tessel 4. Dat maakt het totaal aan tanden 5 voor Linde en 6 voor Tessel. Linde heeft afgelopen week een dag flink koorts gehad. Gelukkig leek ze er niet ziek van, behalve 's nachts, toen heeft ze me drie uur wakker gehouden. Meestal slapen ze gelukkig allebei goed door, maar het gebeurt toch ook wel regelmatig dat de een van de twee een keertje wakker wordt.
Tessel en Linde lijken steeds meer te wennen aan het kinderdagverblijf, als we ze ophalen zijn ze nog wel moe, maar niet meer uitgeput zoals eerst wel het geval was. Alles gaat snel, super snel, en super leuk zo beginnen de meiden steeds meer te brabbelen, tegen ons, tegen de knuffels en tegen elkaar. Vooral dat laatste is grappig door de babyfoon.

15 januari
Zo consequent als de meisjes eerst precies begonnen te huilen op het moment dat wij onze lepel oppakte om ons avond-eten op te gaan scheppen, zo zeldzaam lijkt het nu dat ze bij ons aan tafel aanschuiven. Jammer, want dat is nu juist zo leuk. Vandaag zaten we weer eens met z'n vieren aan tafel. Gezellig!! We proberen de meisjes altijd iets te geven van datgene wat onze pot schaft, een paar korreltjes droge rijst, een klein stukje aardappel of iets anders waarvan wij denken dat ze het wel (een beetje) mogen hebben. Rond de kerst hadden we al ontdekt dat Linde helemaal weg is van erwtensoep en toetjes. Vandaag hebben we de krentjes uit onze Bobotie aan de meisjes geintroduceerd. Eerst heel voorzichtig een half krentje. Linde had geen interesse, maar Tessel liet duidelijk blijken dat ze dit wel erg lekker vond. En zo gebeurde het dat Tessel na nog een half krentje en nog een half krentje nog een half krentje kreeg. Tijd voor een heel krentje. Ook dit ging er wonderbaarlijk goed in. Onze diva werd zelfs ongeduldig als het te lang duurde tussen de krentjes en dat liet ze dan duidelijk horen. Zo gescheidde het dus dat ik Bobotie (bijna) zonder krentjes had. Voor de niet kenners: Bobotie is een Zuid Afrikaans gerecht, uit de serie wereldgerechten, met gehakt, appel en sperziebonen in een kerrieachtig sausje gecombineerd met rijst met krenten. Na de krentjes hebben we ook nog een boontje aan Tessel gegeven en ook dat at ze helemaal op. Hier stonden wij behoorlijk van te kijken, vooral omdat ze bijna alles (m.u.v. Liga en broodkorstje) gepureerd aangeboden krijgen omdat ze tot voor kort pertinent weigerde ook maar enig hapje met stukjes te eten. Een grote stap vooruit dus!

14 januari
De afgelopen weken hebben de meiden behoorlijk last gehad van een heftige verkoudheid. Zo veel last dat ze heel slecht gingen eten. Steeds als ik op het punt stond om naar de dokter te gaan ging het net weer wat beter. Omdat ze zo slecht aten, zaten ze ook weer op een nachtvoeding (verbazingwekkend hoe snel je dat ontwent). Gelukkig zijn ze nu weer helemaal opgeknapt op een kleine neusverkoudheid na. Ze eten weer als vanouds, of eigenlijk: ze eten beter dan ooit. Zat ik eerst tussen de 20 a 30 minuten per kind met het fruit-, of groentehapje, zo zit ik inmiddels slechts 10 minuten. Ook kan ik ze nu tegelijk eten geven, omdat ze gewoon hun mondje open doen als er een lepel aankomt. Helaas voor mij heb ik hierdoor geen extra tijd over, dit komt omdat de meisjes ook veel meer wakker zijn nu ze zich beter voelen. Reuze gezellig, maar soms ook wel een beetje druk. Tessel ben ik al een paar keer "kwijt" geweest. Even Linde naar boven brengen en dan kom je terug en kijk je op het kleed waar je haar op hebt neer gelegd...geen Tessel. Oke de oplossing (oftewel Tessel) was steeds nabij (ergens een metertje buiten het kleed). Omdat ze zich zo snel verplaatst (al rollend), leg ik haar voortaan maar weer in de box als ik haar even niet in de gaten kan houden. Linde vindt het allemaal wel best, rollen is niet aan haar besteed, ze kan het wel, maar doet het bijna nooit. Linde is meer van het met haar voeten op de vloer stampen omdat dat zo lekker veel herrie maakt en het kusjes geven. De meiden lijken inmiddels een beetje aan het nieuwe ritme te wennen, nu ik nog.

7 januari
Voortaan gaan de meiden ook op maandag naar het kinderdagverblijf. Toevallig waren Rob en ik vandaag tegelijk thuis en hebben we de meiden gezellig samen opgehaald. Linde was zo moe dat ze onderweg naar huis in de fietskar in slaap was gevallen.  Ik had de juf van het kinderdagverblijf over de kusjes van Linde verteld, maar heel de dag heeft ze ze niet gemaakt, thuis op het aankleed kussen kregen wij er weer een hele hoop. Voorlopig dus alleen maar kusjes voor papa en mama.
Omdat de meiden al zo groot worden zijn we al aan het uitkijken naar een vervolg-autostoel. De Maxi Cosi kan nog wel een paar maanden, maar ze zijn nu de collectie die wij mooi vinden aan het opruimen. Na links en rechts wat informatie te hebben ingewonnen hebben we een mooie stoel uitgezocht en deze gaan we volgende week maandag bij Prenatal halen. Daar is het de tweede maandag van de maand "Mamadag" en dat houdt in dat je 10% van je aankoopbedrag retour krijgt in cadeaubonnen (en die komen wel op).

30 december
Vrijdag was het erg rustig op het kinderdagverblijf, er waren maar vijf kindjes. Dit was inclusief Tessel en Linde. Alle aandacht dus voor hun. Wat een feest!!!. Maar dat was nog niet alles, nee, de juffen hadden bedacht dat schilderen wel leuk zou zijn, hier waren Tessel en Linde het helemaal mee eens en het resultaat is prachtig (zeg ik volledig objectief, de aanmeldingsformulieren voor de kunstacademie zijn al bijna aangevraagd ).  Ze hadden zoveel gespeeld, dat Linde niet eens meer kon lachen toen ik ze op kwam halen, zo moe was ze. Tessel had nog even geslapen, dus die gaf me een grote glimlach cadeau. Vanaf het nieuwe jaar gaan Tessel en Linde twee keer per week spelen op het kinderdagverblijf, hopelijk wordt het dan ietsje gewoner voor hun en gaat ook Linde daar wat beter slapen. 
Tessel heeft het omrollen helemaal ontdekt. Als je haar op een vloerkleed legt en even niet oplet, dan is het maar de vraag of ze nog op het kleed te vinden is. Buiten het kleed is het rollen lastiger, daar is de vloer namelijk nogal glad en dat zet niet zo lekker af. Linde kan een ander heel gezellig kunstje, namelijk kusjes geven. Als ze goeie zin heeft ligt ze regelmatig kusgeluidjes te maken tegen iedereen die het horen wil.

22 december
Gisteren zijn we voor de standaard controle naar het ziekenhuis in Utrecht geweest. Wat wij zelf al dachten werd daar gelukkig bevestigd: Het gaat goed met de meiden. Grappig was dat we in de wachtkamer naast een stel zaten dat ook uit Tilburg kwam, en in dezelfde periode als wij in het wkz hadden gelegen, na even vissen of we elkaar dan misschien via via hadden ontmoet, had ik het antwoord toen ze opgeroepen werden; hun achternaam was namelijk ook Van Berkel. Hoe toevallig kan iets zijn. Toen ik in Utrecht lag heb ik namelijk ook een paar keer haar eten gekregen en, zo bleek toen later, de assistente van mijn tandarts (die ook van Berkel heet) is familie van haar.  It is a small world....
Omdat we toch allemaal een vrije dag hadden genomen, Rob en ik van het werk en de meiden van het kinderdagverblijf, vonden we het wel zo leuk om er een echt dagje uit van te maken. We zijn lekker gaan winkelen in Utrecht en we hebben er heerlijk geluncht. En o wat ben ik blij dat ik niet in Utrecht woon, daar heb je echt beperkingen met de tweelingwagen, zo konden we de leuke boetiekjes niet binnen en ook het vinden van een lunchegelegenheid waar we door de deur konden viel niet mee. We hebben een heerlijke dag gehad die we hebben afgesloten met een heerlijk etentje in Tilburg (terwijl de meisjes heerlijk sliepen bij opa en oma).

16 december
Eindelijk een eigen plekje op de website. Het kon natuurlijk al lang niet meer, alle nieuwtjes over de meiden schrijven op een pagina die getiteld is "geboren".  Op een koude zondagmiddag is het er nu dus eindelijk van gekomen (misschien omdat de goede voornemens door de gedachten gaan springen zo tegen het einde van het jaar). Oke, de meeste trouwe lezers zullen het verschil wel niet merken, maar toch, ook "achter de schermen" moet het er goed uit zien. Dus presenteer ik met trots de nieuwste button op deze pagina (en alles wat daar achter zit):

14 december
Het is koud buiten, echt winter! Dit vinden we wel gezellig en knus, maar de verkoudheid blijft een beetje hangen bij onze meisjes. Gelukkig blijven ze erg vrolijk. Zelf een licht griepje kreeg hun vrolijke humeur er niet onder. Alleen als ze echt heel moe zijn lachen ze wat minder.
Deze week hebben we een aantal ouders van de meerlingavonden ,die we in maart gehad hebben, weer ontmoet bij een vervolgbijeenkomst. Iedereen had foto's meegenomen van het kleine spul. Maar eigenlijk had iedereen zoiets van: we willen graag een keer met z'n allen + kids bij elkaar komen. Dus dat gaan we plannen. Het zal wel ergens in de zomer worden. Wat zullen we dan een hoop bekijks hebben op het terras!