Vandaag vertrekken we naar Duitsland. Ondanks de goede voorbereidingen vertrekken we bijna een uur later dan we in gedachte hadden. Gelukkig hoeven we geen boot of vliegtuig te halen en zijn we dus helemaal vrij. Omdat we de vorige keer nog zoveel ruimte over hadden in de auto, had ik deze keer iets minder zuinig ingepakt. Het inpakken van de auto moet toch een uitdaging blijven waar mannelijk technisch inzicht voor nodig is??? Helaas, missie niet geslaagd, wederom ging alles er prima in. Volgende keer maar een kleinere auto kopen?
De reis naar ons
vakantiehuis is 380 km. Makkelijk te doen in een uurtje of 4 zou je denken. Maar
helaas; bij Eindhoven al veel oponthoud en ook in Duitsland zitten er meer
slakken dan auto's op de weg. Gelukkig gedragen onze dochters zich voorbeeldig
(heel veel slapen, maar ook kletsen en rondkijken). Pas het laatste kwartier
hebben de meisjes het gehad en dit laten ze luidkeels horen. Met soepstengels,
krentjes en niet te vergeten de liedjes-CD van Dribbel komen we ook dit
kwartiertje door. Ook wij zijn het reizen inmiddels behoorlijk beu. Rond vijf uur komen we, in
de stromende regen, aan op ons vakantie-adres, jammer, hopelijk is dit geen
voorteken voor de rest van de week. Het huis is erg schoon, ruim en
compleet, kortom we zijn blij met onze keuze. Na de auto uitgepakt te hebben
gaan we lekker met z'n allen uit eten. En daarmee komt onze eerste vakantiedag
tot een gezellig einde.
te ervaren dat ons (deel)dorpje
slechts drie huizen telt. Uiteraard hebben we ook deze vakantie onze grote
reisvriend Capitool meegenomen en we hebben voor de komende week een hoop
bezienswaardigheden op ons "to do" lijstje staan. Voor vandaag valt de keuze op
Korbach. Korbach is een prachtig oud stadje met veel vakwerkhuizen. Ook doen we
boodschappen. De meisjes vinden boodschappen doen echt leuk, super trots zitten
ze in hun boodschappenwagentje naar iedereen te lachen. De dag vliegt voorbij en
het is al weer bijna tijd voor het avondeten. We besluiten naar Frankenberg te
rijden. Dit dorpje ligt ook niet zo ver van ons huis en belooft weer veel
vakwerkhuizen. Helaas zijn de meisjes een beetje uit hun doen en besluiten we
maar meteen te gaan eten. Gelukkig worden de meisjes al snel weer gezellig nadat
ze een paar hapjes van ons voorgerecht hebben gekregen en zo genieten we met z'n
viertjes van een heerlijke mexicaanse maaltijd. We besluiten ons toetje elders
te gaan halen, want in de vluchtigheid hadden we al gezien dat er een aantal
ijssalons waren met heerlijk ijs. En zo is er al weer een vakantiedag voorbij
gevlogen. 
Na een heerlijk ontbijt (gekookt eitje,
vruchtensapje enz.) rijden we naar Alsfeld. Alsfeld is een mooie oude stad met
veel oude vakwerkhuizen (16e en 17e eeuw) en nog een aantal bijzondere gebouwen
zoals een laat gotisch Rathaus (foto). De sfeer in het stadje is erg gemoedelijk
en het enige minpuntje zijn de wespen die me geen rust gunnen tijdens mijn
koffie met gebak. Om de meisjes ook even wat energie kwijt te laten raken
zoeken we een rustige plek, natuurlijk is de speeltuin die we uiteindelijk
vinden een uitlaatklep bij uitstek. De meisjes klimmen in en uit het speelhuisje
en hebben het prima naar hun zin. Na de speeltuin gaan we
lunchen in een
gezellige biertuin. Ook hier vermaken de meisjes zich prima, er zijn verder geen
gasten dus kunnen ze lekker rondkruipen over het terras. Om een beetje rust in te
bouwen besluiten we de rest van de middag bij ons vakantiehuis door te brengen,
daar is een heerlijke tuin met heel veel speelgoed en heerlijk tuinmeubilair. We
overwegen om thuis te blijven met het avondeten, maar de nieuwsgierigheid naar
het andere restaurant in het naburige dorpje overwint. In het restaurant stelen de meisjes de show door zich voorbeeldig te gedragen en naar iedereen te
lachen. Na het hoofdgerecht beginnen de meisjes moe te worden maar we "riskeren"
toch een nagerecht. Gelukkig wordt het nagerecht snel geserveerd en door Tessel
en Linde af en toe een hapje te geven van onze veel te grote ijscoupe sluiten we
ook deze dag weer gezellig af.
Helaas
is het weer vandaag slecht. Het regent en de vooruitzichten voor vandaag zijn
vooral koud en nat. We besluiten om daarom naar een wat verder gelegen
bestemming te gaan zodat de auto voorlopig als paraplu kan dienen. Helaas pakt
ons plan niet helemaal goed uit. De meisjes willen naar buiten en hebben
helemaal geen zin in bergweggetjes. We worden geplaagd door wegomleggingen en
alle leuke restaurantjes zijn gesloten. Net toen we het bijna hadden opgegeven
om nog
even
te kunnen genieten van een kopje warme koffie kwamen we gelukkig een leuk
restaurant tegen waar we ook heerlijke taart hebben gegeten. Helaas was er geen
mogelijkheid om Tessel en Linde even te laten rondkruipen want het was erg druk.
Na het gebak zijn de meisjes toch wel moe en tot Freudenberg hebben ze heerlijk
geslapen in de auto. Eenmaal aangekomen is het weer gelukkig opgeklaard en
kunnen we Freudenberg rustig bekijken. Freudenberg is een dorpje dat bestaat uit
allemaal volledig identieke vakwerkhuizen. Voor het maken van een foto moeten we
vaak wachten tot er geen mensen het beeld verstoren. Hier in Freudenberg hadden
we daar geen last van. We zijn in het dorpje hooguit 4 andere toeristen tegen
gekomen. Wat eigenlijk heel vreemd is, want het was een erg leuk dorpje. Na
Freudenberg rijden we door naar Siegen, ons hoofddoel voor vandaag. Door de vele
wegomleggingen komen we hier later aan dat we gepland hadden, maar gelukkig
blijkt de Alt Stadt erg compact en kunnen we toch nog alle bezienswaardigheden
bekijken. Eerst gaan we naar het Uberres Schloss en daarna naar het Unteres
Schloss. Ook hebben de 13e eeuwse Nikolaikirche bewonderd. Rechts zie je een foto
van Tessel haar handje tegen een waterkunstwerk. Tessel vindt water echt
geweldig, heerlijk spetteren en spatteren. In Siegen zitten we duidelijk niet in
het juiste deel als het over restaurantjes gaat en we moeten dan ook behoorlijk
zoeken naar een leuke plek. Gelukkig hebben we onze Tom Tom bij die ons gidst
naar een gezellige Italiaan. De meisjes vinden het italiaanse knoflookbrood erg
lekker en ook de kinderpizza valt in goede aarde. Ook onze eigen gerechten zijn
erg lekker. Gelukkig is de terugweg niet dezelfde als de heenweg en zijn we na
een groot deel snelweg binnen vijf kwartier weer bij onze woning.
In
Kassel heb je namelijk de Wilhelmshohe, een paleis annex park. Hiervan had ik de
omvang enigszinds onderschat en hier bleken we de hele dag te kunnen vertoeven.
We hebben de heuvel bijna helemaal beklommen. En dit is met een kinderwagen (voornamelijk
geduwd door papa) een hele prestatie. Doordat je niet met de trap kunt is de
route soms wel een kilometer langer. De route is bijna sprookjesachtig en ook de
meisjes vermaken zich prima als we ze laten spelen op een klein bergje, wat in
Tessel haar fantasie prima fungeert als glijbaan. We hebben erg gelachen. Linde
vond het geweldig om omhoog te klimmen, maar omlaag wilde ze niet...maar taxi
papa hielp haar gelukkig naar beneden en zo kon ze weer heerlijk omhoog kruipen
en nog een keer en nog een keer. Bij ons eindpunt (wat niet het eindpunt van de
route was) bevindt zich een rustig terras en onder het genot van een drankje
genieten we van het uitzicht. Het enorme beeld boven aan de Wilhelmshohe stond
voor een groot deel in de stijgers en in combinatie met de tijd besloten we de
laatste 2,5 km te laten voor wat ze waren en te smokkelen door later met de auto
naar de top te rijden. De wandelroute terug is anders dan de heenweg en zo
hebben we dit park bijna helemaal gezien. Het was een heerlijke en actieve
buitendag.
We
hebben nog veel te weinig van ons heerlijke vakantiehuis genoten en we besluiten
vandaag een dagje thuis te blijven. Niet in de laatste plaats om ook de meisjes
een beetje rust te gunnen. Er is een heleboel speelgoed bij het huis en de
meisjes kunnen dan ook uitgebreid spelen. Echter blijft de favoriete attractie
van zowel Tessel als Linde niet een speelgoedje maar het trapje van twee treden
tussen de huiskamer en keuken. Eindeloos klimmen, zitten en gewoon boven aan de
trap staan. Omdat ons huis zo landelijk gelegen is staan we binnen twee tellen
in de natuur en natuurlijk vraagt dat op onze thuisblijfdag om een wandeling. 
In
Kassel kon ik niet winkelen en ondanks dat ik geen 'shopaholic' ben wil ik in
het buitenland wel altijd even in de winkels snuffelen. Winkelen en Cultuur
combineren we daarom vandaag in Frankfurt. We slagen voor een geweldige houten
speelgoed kubus voor Tessel en Linde, Rob heeft een heel mooi wegenboek van
Duitsland gekocht en ik ben geslaagd voor een paar leuke t-shirts en heb nog een
paar leuke ideeen opgedaan voor het nieuwe huis. Kortom ook vandaag was weer een
geslaagde dag.
Vandaag
doen we een rondje waldeckerland. In Fritzlar komen we uit bij middeleeuwse
feesten. Het hele dorpje is omgetoverd en er worden allerlei ambachten
uitgevoerd. Ook lopen er veel mensen in middeleeuwse kleding. We vinden dit echt
heel leuk, de middeleeuwse huisjes komen zo wel heel goed tot hun recht. Bij de
kerk schieten we nog een paar mooie foto's waarvan ik hoop dat er een ultime
foto bij zit voor een canvasschilderij. Hierna gaan we naar het stuwmeer. Bij
het stuwmeer lopen de stuwdam over en aan de andere kant treffen we een soort
van waterkunstwerk aan wat door Tessel toch
van
dichtbij ontdekt moet worden. We moeten haar echt tegenhouden want als het aan
haar had gelegen was ze zo in het water "gesprongen", maar daar vonden we het
toch wel een beetje te koud voor. De meisjes hebben heerlijk gespeeld bij de
fontein waar ze eindeloos probeerden in te klimmen. Vanuit de stuwdam zien we
een kasteel liggen, eigenlijk is het al etenstijd, maar nu we er zo dichtbij
zijn willen we toch nog even gaan kijken en wie weet is er wel een restaurantje
in de buurt. Helaas kunnen we het kasteel niet van dichtbij bekijken maar we
vinden wel een restaurant met een super uitzicht op het stuwmeer wat tot onze
verbasing helemaal leeg is. Gelukkig blijkt het restaurant wel open en het eten
heerlijk dus waarom wij de enige gasten waren die buiten gingen zitten (binnen
zaten wel enkele mensen) is ons een raadsel gebleven.
op de
kaart is erg beperkt, eigenlijk is het meer een diner kaart. Omdat het eigenlijk
al voorbij lunchtijd is en we toch eigenlijk wel lekker zitten besluiten we toch
maar een gerechtje te bestellen. Ook is er in Rausscheberg nog een oude ruine.
Helaas blijkt deze niet te bereiken met de wandelwagen en daarom wachten de
meisjes en ik op een plekje in de schaduw terwijl Rob een paar foto's gaat maken.
Het dorpje dat Rob had gezien bleek inderdaad heel leuk. Ook hier was weer een
ruine, een mooi marktplein en een terras met een uitzicht over het dal. Alle
andere toeristen zitten heerlijk aan het ijs en gebak, maar gezien de
weps-dichtheid besluiten wij ons te beperken tot een drankje. Na twee
kinderstoeltjes geinstalleerd te hebben bij een tafeltje uit de zon zitten de
meisjes gezellig om zich heen te kijken. Ineens begint Linde kei hard te gillen.
Iedereen denkt dat ze gestoken is door een wesp, zelf twijfel ik hieraan omdat
ik geen wesp gezien heb bij haar en ik die beestjes altijd met argusogen volg,
maar ja zo'n beestje heeft natuurlijk niet heel veel tijd nodig. Ik neem Linde
even mee naar binnen om niet heel het terras te vermoeien met deze
geluidsoverlastveroorzakende kleine meid. Maar iedereen was erg met haar begaan,
er werd speciale zalf gepakt door het personeel, een andere toerist was al naar
een EHBO aan het bellen en ik was nog steeds op zoek naar de bult. Die bult heb
ik nooit gevonden. Wat het wel is geweest, dat zullen we nooit weten. Op de
terugweg twijfelen we even of we naar ons huisje terug gaan of naar het
nabijgelegen Frankenberg om meteen wat te eten. Nadat wij besloten hadden naar
het huisje te gaan besloten de wegomleggingen anders, die voerden ons namelijk
recht naar Frankenberg. Dus besloten we onze plannen bij te stellen en toch maar
lekker uit eten te gaan. De meisjes doen het echt super. Ze genieten heerlijk
van hun frietjes die ze lekker soppen in de appelmoes en tomatenketchup en het
ijsje dat ze krijgen van de serveerster wordt ook met veel smaak naar binnen
gewerkt. Ver na babybedtijd komen wij aan bij ons fijne vakantiehuis.