Homepage   van kinder wens tot... gastenboek e-mail

4 maart 2006 is onze kleine Max geboren en gestorven, Max we missen je!

4 maart 2007

***
Het is al weer één jaar geleden dat we Max moesten laten gaan. Ergens is het een heel dubbel gevoel, ik zwanger van twee kleintjes en Max, maar ook Stef en Isa die we niet op zullen zien groeien. Graag zie ik ze als beschermengeltjes voor de twee kleintjes die nu in mijn buik zitten.  We houden van onze vlindertjes Max, Stef en Isa. We missen jullie.

Met vleugeltjes zo klein, werd een engeltje geboren.
Deze vleugeltjes brachten hem waar engeltjes thuishoren.

13 mei en verder
Ruim twee maanden geleden is het nu dat we Max af moesten geven, Er gaat geen dag, of eigenlijk geen uur voorbij dat ik niet aan mijn kleintjes denk. Morgen is het moederdag, dat had ik natuurlijk ook graag zelf willen vieren, helaas is ons dat nog niet gegeven. Maar we zijn natuurlijk wel heel blij dat we twee adressen hebben waar we naar toe kunnen gaan om een moederdagbloemetje te gaan brengen.  Alles komt goed, ooit is moederdag ook mijn dag.....de grote vraag is alleen wanneer.

4 april tot en met 12 mei
Het is alweer een maand geleden dat we Max verloren. Soms lijkt het al heel lang geleden en soms ook weer net gisteren.

Inmiddels hebben we onze second opinion achter de rug. Om verschillende redenen zijn we blij dat we dit gesprek konden hebben. We zijn allebei een stuk positiever gestemd dan voor dit gesprek. We hebben weer echt vertrouwen in een goed verloop van een volgende zwangerschap. Echt veel nieuwe dingen heeft de arts niet verteld, maar in een situatie als de onze is soms een nuance al belangrijk. Het stond al vast dat er bij een volgende zwangerschap een bandje zal worden geplaatst, Inmiddels staat ook vast dat dit voor alle zekerheid heel vroeg in de zwangerschap zal gebeuren. Verder hebben we nog wat kleine tips gekregen die we zeker ter harte zullen nemen. Ook heeft deze arts ons geadviseerd nog even te wachten met opnieuw te beginnen met de behandelingen.

Als de behandelingen weer starten zal ik hierover niet veel op de site zetten.... Over het wat en hoe van de behandelingen kun je alles lezen op  het gedeelte kinderwens. (dit zal ongeveer hetzelfde zijn als vanaf oktober 2005). 
Iedereen die heeft aangeboden voor ons te duimen, een kaarsje op te steken, te bidden of andere positieve gedachten naar ons te zenden: gewoon blijven doen.

Voor het vervolg van dit verhaal, weer verder; de toekomst heb ik een nieuw gedeelte op mijn site aangemaakt: de glazenbol.

11 maart tot en met 3 april
Onze dagen beginnen zich langzaam te vullen, met de gewone dagelijkse dingen. Moe van alle emoties en verdriet proberen we toch de draad een beetje op te pakken. We hebben samen een hangertje uitgezocht voor aan mijn ketting, een gouden vlindertje. Zo draag ik het vlindertje voor Max, samen met het gouden hart dat ik voor Stef en Isa heb gekocht, straks altijd bij me.
Binnenkort kunnen we in Utrecht terecht voor een second opinion. Ik ben me hierop serieus aan het voorbereiden, alle vragen die we hebben heb ik op papier gezet en verder ben ik informatie via internet aan het verzamelen, op papier aan het zetten van wat ik me nog kan herinneren van beide zwangerschappen en bevallingen en niet te vergeten mijn medische geschiedenis uitgespit op relevante zaken.  Moeilijk hoor. Je hoopt op op alle vragen antwoorden te krijgen, maar eigenlijk verwachten we niet dat dat zal gebeuren. Ieder antwoord dat we krijgen is meegenomen. Het voelt een beetje als puzzelen, we zijn nu de randjes aan het verzamelen.

9 en 10 maart
We zoeken afleiding en zijn al een paar dagen samen op pad door Nederland. Museumpje bezoeken in Leiden, samen winkelen in 's Hertogenbosch. Het klinkt allemaal zo gezellig en het is ook fijn om deze dingen samen te doen, maar het voelt allemaal zo zinloos en leeg.
Op 9 maart hebben we met onze gynaecoloog gesproken en voor wat het waard is: het was een prettig gesprek. Natuurlijk gaan ze nu nog dieper graven naar de oorzaak dat het een tweede keer mis heeft kunnen gaan. Waarschijnlijk is de oorzaak verschillend, waarbij de eerste keer "pech" de enige verklaring is en de tweede keer dus de zwakke baarmoedermond. Van onze vragen zijn er slechts weinig beantwoord, wel deelt onze gynaecoloog onze ongerustheid en heeft hij dezelfde drive als wij om dit tot op de bodem uit te zoeken. Hij stelde daarom zelf een second opinion voor bij een academisch ziekenhuis. Hij gaat ervoor zorgen dat we hiervoor binnenkort een oproep krijgen.

5 tot en met 8 maart
Bijna iedereen is nu op de hoogte van ons verlies. We hebben al veel lieve reacties ontvangen. Het is prettig om te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven. Helaas maakt het ons verdriet niet minder groot.
De dagen kruipen voorbij, mijn weekend heeft nog nooit zo lang geduurd, was bijna gewoon gaan werken, maar begrijp ook wel dat dat niet verstandig zou zijn geweest. Alles voelt zo nutteloos en leeg.
Donderdag hebben we een afspraak met de Gynaecoloog, we zitten vol met vragen. Vragen als: waarom hebben ze dit de eerste keer niet gezien, hoe zal een volgende zwangerschap eruit zien schieten heel de dag door mijn hoofd. Hopelijk worden er donderdag wat dingen duidelijk.

3 en 4 maart
Wat er gebeurd is:
3 maart rond 11 uur in de ochtend zag ik op het werk dat ik bloed verloor. Schrikken en rustig blijven in de paniek die ik voelde, want het was precies als de vorige keer. Eerst mijn bureau leeg geruimd, toen mijn leidinggevende Vera ingelicht. Vera heeft me apart genomen en we hebben gelijk het ziekenhuis gebeld. Natuurlijk mocht ik meteen komen. Vera heeft me weggebracht en is bij me gebleven tot Rob er ook was.

Al snel was duidelijk dat het niet goed was, ik had ontsluiting. Er waren twee opties, niets doen en minder dan 5% kans hebben op een goede afloop of een bandje laten zetten die de boel weer af zou sluiten. Omdat de laatste optie het meest hoopgevend klonk hebben we hiervoor gekozen, al betekende dit wel een behoorlijke ingreep.

Toen ik na de operatie bij kwam was ik zo blij toen ik hoorde dat beebje nog in mijn buik zat. Ik kreeg te horen dat er nog drie kritieke dagen zouden volgen, daarna nog 4 redelijk kritieke dagen en als ik het allemaal goed zou doorstaan zou ik de rest van mijn zwangerschap plat (en grotendeels in het ziekenhuis) door moeten brengen. Natuurlijk had ik dat er graag voor over gehad. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Om 21:00 uur voelde ik wat vloeien en dat bleek vruchtwater te zijn, en bij de echo bleek toen ook het hartje van beebje gestopt te zijn, hij had geen vruchtwater meer. Na eindeloze uren van wachten ben ik om 0:11 uur bevallen van onze zoon Max* (04-03-06). Beter dan de vorige keer weten we wat ons te wachten staat. Dit maakt het alleen maar moeilijker. Toen gingen we vol vertrouwen de toekomst tegemoet, we konden immers zwanger worden en gezonde kindjes maken, natuurlijk weten we dat nu nog steeds maar is het vertrouwen een stuk kleiner op een goede afloop. Ons enige lichtpuntje voor nu is dat we deze situatie in de toekomst kunnen proberen te voorkomen door eerder een bandje te laten plaatsen. Natuurlijk zitten we vol vragen en gelukkig hebben we binnenkort een gesprek met de gynaecoloog. Hopelijk worden er dan een aantal vragen beantwoord.